Մի տարի առաջ այս օրն էր, որ համարձակությունդ հաղթեց քեզ, հեղինա’կ:
Ես հայտնվեցի քո կյանքում անսպասելի ,բայց չափազանց սպասված:
Հաղթահարեցիր ինքդ քեզ շատ հարցերում, ու ես հերթական ձեռքբերումը դարձա քո անվերջ փնտրտուքների աշխարհում:
Մեկ տարի` կարճ ու երկար 365 օր` սառն ու ջերմ, անտարբեր ու հուզիչ:
Իմ անիրական էջերում դու ես, քո կյանքի մի հատվածը:
Մաղթում եմ մեզ նորանոր համագործակցություններ,
Սիրով` քո ԲԼՈԳ:)
Մի բուռ ժպիտ ինձ տվեցիր
Ու ոչինչ չպահանջեցիր:
Իմ ժպիտով ուրախացար,
Երբ կոպտեցի չհեռացար:
Ու քո ձայնը ամեն անգամ,
Քո ծիծաղը, քո զայրույթը,
Հանդիմանանքը քո անգամ
Մեղմացնում է իմ բնույթը:
Կուզեմ անվերջ գրկումդ լինել`
Գիտակցաբար,անգիտակից:
Ինձ հետ այսպես դեռ չէր եղել.
Չբարկանաս իմ խենթ վարքից:
Ու չթողնես հեռու գնամ,
Պոկի’ր դու ինձ իմ անցյալից,
Թող ուղղակի քեզ հետ մնամ`
Անէացած ողջ աշխարհից:
Երբ ես մի պահ կանգ եմ առնում
Ու իմ անցած ճամփին նայում,
Անցյալի փշերն են հոգիս խոցում,
Դառնության արցունքներն են աչքերս պատում:
Ու երբ հոգնած աչքերս եմ փակում,
Մոռացված պատկերներ են իմ դեմ հառնում:
Ու կարոտով հին անցյալի,
Փնտրում եմ քեզ հետ հանդիպում էլի:
Իսկ երբ դարձյալ նոր ժպիտով,
Քայլում եմ առաջ հպարտ,անխռով,
Ինչ որ մի ձայն հեռու վերից
Շեղում է ինձ իմ ապագայից:
Արդեն թրծված կյանքի բովով,
Խելացնոր իմ մտքերով
Ինձ կփտնրեմ,գուցե գտնեմ,
Կամ միգուցե նորից կորցնեմ:
Եվ դու իմ լուսին…
Նույնիսկ ,երբ հորդ արցունքներ են իմ աչքերից հոսում,
Ես հենց քո ուսին
Հանգիստ արտասվում եմ,տանջվում,երազում:
Բայց դու իմ լուսին մի’ ժպտա այդպես աղվեսի նման,
Քեզ հետ միասին օրերը խելառ կանցնեն-կգնան:
Ճերմա՜կ,լուսավո՜ր,հեռու՜ իմ ընկեր,
Ես էլ եմ քեզ պես երջանիկ եղել.
Այդ պարզ ու ջինջ ժպիտիդ պես ես
Փոքրիկ եմ եղել,միամիտ այնպե՜ս:
Գիշերվա անամպ,սաստիկ խավարում
Ջերմությունն նրա սրտումս եմ պահում:
Թու’յլ տուր ,որ սիրեմ,մի’ կապկպիր ինձ,
Թեկուզ խենթանամ ես մի նոր ցավից:
Եվ մեր ձեռքն ենք մեկնում նրանց,
Ում հետ մեր բախտը համընկավ:
Իսկ ի՞նչն է ինձ համար ավելի ցավալի.
Գետի վարարումն ու հոսքը բերրի,
Որ մաքրում, տանում, կորցնում է քեզ,
Իսկ դու ոչինչ ես`լինես,չլինես:
Իսկ գուցե դատարկ,անիմաստ լինեմ,
Չնչին գոյությամբ հրաշք չփնտրեմ:
Դատակությունն ինքնին լոկ ոչինչ է,
Ոչնչի համար ոչինչն ամեն ինչ է:
Ընտրության հարցում ենք մենք ազատ միայն.
Մեզ էլ են ընտրում, միշտ չի համընկնում…
Ու մեռնում -հառնում,մենք ստվեր ենք դառնում
Միայն ստվերներն են իրար համընկնում:
Ես հավատում եմ հրաշքների…շատ-շատ:
Անցյալի ու ապագայի միջև գտնվելը,հենց այս վերջին ու առաջին պահերը արդեն իսկ հրաշալի են:
Ամանորը ամեն տեղ է :
Իսկ իմ գլխում անտանելի խառնաշփոթ է տիրում:
2011 ես քեզ սիրում եմ :
Քո ամեն մի օրը բուռն ու թեկուզ դատարկ ինձ ուսանել է ապրել`լիաթոք,անվախ,ժպտալով և արտասվելով.երազելով ու կոտրվելով:
Ես գիտակցել եմ սովորել:
Ես գնահատել եմ սովորել:
Ես սիրել եմ …ճիշտ է ինձ,բայց դա էլ է ձեռք բերում:)
Անչափ,գժվելու աստիճան շնորհակալ եմ,որ վերցրել ես ինձնից անցյալից բերված հինը (համակերպվում եմ գիտես արդեն:)) ու տվել ես ուժ` առաջ գնալու` վստահ ու հպարտ:
Լավ մնա իմ երջանիկ հիշողություն…
Բարև 20….. ,կգաս, կասեմ:)
Օդում կարոտ կա,
Ջրում արցունքներ:
Օդում սպասում կա,
Ջրում երազներ`
Խեղդամահ արված,
Անդարձ կորցված:
Սրտում դանակ է
Ահագին խրված,
Իսկ հոգում ոչինչ.
Դատարկ է դարձած:
Այդ աչքերը քեզ
Չեն ուզում տեսնել:
Հևիհև հաղթահարում եմ ինքս իմ ստեղծած անիմաստ դժվարությունները.դժվարություններ ,որոնք ստեղծել եմ ինձ հիմար մտքերից զերծ պահելու համար….
Ապա գլուխս դնում բարձին `հույսով, որ հաջորդ օրը ավելի հագեցած կլինի, ու դու իմ աչքերի առջև չես հայտնվի, չեմ փորձի մոռանալ երբևէ չզգացած ջերմությունդ , կամ թեկուզ էլի մի բան,որ ես մեկ է չգիտեմ և գուցե չիմանամ էլ:
Ոչինչ անպատճառ ու անհետևանք չէ:Անպատճառ չեղավ ամենը,անհետևանք չի անցնի:
“Ես քեզ սիրում եմ ” էս խոսքերը վեր են խաղի կանոններից:
Փնտրել ամեն վայկյան` հիասթափության քողի մեջ պարուրված…դա էլ ինձ համար չէ:
Գիտակցման հզորությամբ պատված առաջ եմ գնում.կհպարտանաս ինձնով,երբ հանդիպենք:
…Ախր այդ արտաքին բառերը ինչքա՜ն սուտ են ,ինչքա՜ն շատ,իսկ սուտ արցունքները կամ հիացմունքային հայացքները արդեն խեղդել-վերացրել են ինձ:
Ու պակաս կա նայելու պարզ ու մաքուր հոգու հայելի աչքերի:Արտասվել այն մտքից , որ այդ աչքերը հավերժ քեզ են ուզում տեսնել:
Ու քիչ են այն շուրթերը, որոնք մտքի հետ կապված են ապրում,որոնց ամեն մի շարժում անգին է.ուզում ես լսել,լսել ու չհագենալ…
Ցանկանալ համբուրել այդ շուրթերը ` իրենց գոյության ու առանց կասկածի ասված “ես քեզ սիրում եմ” -ի երախտագիտությամբ :
И плачет, и умирает
Последняя вера в любовь,
Так тихо, так плавно тает
Улыбка на устах моих вновь.
Ты снишся мне,как и те другие,
Прощаться с тобой не хочу,
Но о чуствах моих отныне
Безмолвно,как камень молчу.
Мне не нужно от тебя пощады,
Хоть разок бы ты мне поверь.
Любила я тебя однажды,
Ты закрыл свое сердца дверь.
